Mijn studie heb ik niet af kunnen maken. Daarna kreeg ik 683 verschillende banen om ergens te komen. Waar dat dan ook mag zijn, want dat weet ik nog steeds niet.

De illusie dat ik knap zou zijn heb ik al jaren geleden uit het raam gegooid. Van anderen hoor ik eerder dingen als: ‘ Jij lijkt echt op niemand’ of ‘ Je hebt veel karakter en expressie in je gezicht’. Nou, dan weet je het wel. Toch laat ik geen mogelijkheid onbenut om de boel een beetje op te leuken waar dat kan. Om niemand te hoeven confronteren met de hartverzakking die ik krijg als ik ‘s morgens voor de spiegel sta. En natuurlijk ook omdat ik mezelf dan wat meer aangekleed voel. Ik heb inmiddels een aardige tool kit aan make-upjes opgebouwd.

Werken is hard werken. Iedereen die dat serieus geprobeerd heeft zal dat kunnen beamen. En als je dan niet alleen ‘je werk doet’ maar ook nog ‘wil groeien in je rol’ of denkt in ‘loopbaanmogelijkheden en persoonlijke ontwikkeling’ dan moet je helemaal aan de bak. 

Buiten in de pauze staat ze voor me. Ze staat er verkrampt bij. Haar gezicht grauw van vermoeidheid. Ze draait aan de ring om haar vinger en kijkt voortdurend schuw op haar telefoon. Hij wil dit. Zij is allang klaar. Nu wil ze een exit zonder kleerscheuren.

Hier moet jij voor zorgen, zei ze zachtjes en dringend terwijl ze haar gesloten handjes naar de mijne bracht. Heel voorzichtig, alsof het een kostbaar geheim was, gaf ze het aan mij. Nog voor ik het kon zien voelde ik iets zachts, iets warms, dat tegen mijn huid kriebelde. Ik hield mijn adem in terwijl het meisje alweer weg rende.

Misschien dacht ik onbewust dat mijn bingo-kaart voor lichamelijke defecten al wel vol was. Met een opgeruimd gemoed ging ik daarom naar de afspraak met mijn longarts. Na twee pittige longontstekingen, luchtweginfecties en andere malaise in het algemeen voelde ik me nu eindelijk beter. Geen reden dus om te denken dat zij me iets anders ging vertellen.