Mijn studie heb ik niet af kunnen maken. Daarna kreeg ik 683 verschillende banen om ergens te komen. Waar dat dan ook mag zijn, want dat weet ik nog steeds niet.

De illusie dat ik knap zou zijn heb ik al jaren geleden uit het raam gegooid. Van anderen hoor ik eerder dingen als: ‘ Jij lijkt echt op niemand’ of ‘ Je hebt veel karakter en expressie in je gezicht’. Nou, dan weet je het wel. Toch laat ik geen mogelijkheid onbenut om de boel een beetje op te leuken waar dat kan. Om niemand te hoeven confronteren met de hartverzakking die ik krijg als ik ‘s morgens voor de spiegel sta. En natuurlijk ook omdat ik mezelf dan wat meer aangekleed voel. Ik heb inmiddels een aardige tool kit aan make-upjes opgebouwd.

Buiten in de pauze staat ze voor me. Ze staat er verkrampt bij. Haar gezicht grauw van vermoeidheid. Ze draait aan de ring om haar vinger en kijkt voortdurend schuw op haar telefoon. Hij wil dit. Zij is allang klaar. Nu wil ze een exit zonder kleerscheuren.

Misschien dacht ik onbewust dat mijn bingo-kaart voor lichamelijke defecten al wel vol was. Met een opgeruimd gemoed ging ik daarom naar de afspraak met mijn longarts. Na twee pittige longontstekingen, luchtweginfecties en andere malaise in het algemeen voelde ik me nu eindelijk beter. Geen reden dus om te denken dat zij me iets anders ging vertellen.