Hoera
Niet alles bleef. Maar meer dan ik dacht.
Binnenkort word ik 57. Heftig hè. Vroeger was dat een leeftijd waarop vrouwen beige werden. Met bloemetjesjurken en permanent. Er is veel veranderd.
Mijn lijf is niet meer hetzelfde. In de spiegel zie ik dat alles inderdaad naar het zuiden trekt. Ik heb nu een blubberbuikje, vouwen, rimpels, vlekken en plekken. Maar het werkt nog, dit lichaam. Dat had ook zo anders kunnen zijn.
Ik heb wel drie levens geleefd. Dat kun je zien en dat is oké. Ik mis mijn exen niet. En ook de chaos niet die ik zelf creëerde. De onzin en de onrust. Ik draag geen oncomfortabele mensen, kleding en schoenen meer. Ik zeg nog wel sorry, maar dan tegen mezelf.
Mijn smaak is beter geworden. Mijn gevoel ook. Daar had ik altijd al veel van, maar nu luister ik ernaar. Ik heb mijn pen weer gevonden en hier en daar mijn verstand. Ik wil zachte vachtjes om te strelen. Ochtenden in de zon met koffie en mijn lief. En een huis van ons daaromheen.
Nog een leven.
Hoe lang dat dan ook duurt.