Over Arden

Ik schrijf over mensen, momenten, dieren en alles daartussenin.

Waarschijnlijk omdat ik slecht ben in zomaar voorbijlopen. Een beeld blijft hangen. Een zin komt drie dagen later terug. Kleine dingen blijven bij mij zelden gewoon klein.

Van een ezeltje naar een internist, via ongevraagd advies en een lippenstift is voor mij een volkomen logische route. Ik word blij van verfstalen, een pootje op mijn arm en bloemen in de tuin.  Ik kan ook buitenproportioneel woest worden. Soms terecht. Vind ik.

Ik hou van mensen, maar niet altijd van wat ze zeggen en doen. Van humor op plekken waar die misschien niet hoort. En van woorden die zeggen wat ik voel.

Ik ben Arden, een vrouw (en soms een meisje) van 57 met een baan, een lieve man en een huis vol dieren. Mijn hoofd doet wat het zelf wil. Daar heb ik dus mijn pen bij nodig.

Zonder Pardon is geen plek voor perfecte antwoorden of opgepoetste verhalen. Daar ben ik zelf ook niet zo geschikt voor.

Wel voor kijken. Voelen. En eerlijk schrijven wat ik zie.

Zo denk ik. En zo kijk ik.