Hij neemt ons mee het balkon op. Terwijl hij praat over een gespannen situatie laat hij met een brede glimlach de omgeving zien. Wuivend groen. Azuurblauw water. Glinsterende gebouwen in de verte. Beneden is een feest gaande. Terwijl het langzaam donker wordt praat hij verder tegen de camera. Over de doffe knallen in de lucht. Over brokstukken die iets verderop brand hebben veroorzaakt. Zijn blik is neutraal, licht ongelovig. Is dit echt? Of AI? Even vangt de camera het beeld van zijn vriendin. Ze kijkt gespannen naar de lucht.
Midden in de nacht komt de noodmelding. Huilende mensen op de gang. Met de camera in één hand duwt hij de kinderwagen de parkeergarage in. Matrassen op de betonnen vloer. Flesjes water. Hij praat tegen ons over raketten die langs zijn raam vlogen. Een hotel dat geraakt is. Zijn vriendin zit op de grond, in elkaar gedoken. Zachtjes wiegt ze de kinderwagen. Ze probeert niet te huilen. Onder het tl-licht lopen mensen verdwaasd rond. Het is stiller dan verwacht. Ze lopen een stukje. Hij maakt een shot van een bijzondere auto die geparkeerd staat. ‘Zo zie je toch nog leuke dingen’, zegt hij.
Later zit hij in de auto. De camera op het dashboard. Hun kind achterin. Hij reageert op de reacties op zijn vlog. Het begint als uitleg. Zijn vriendin vult hem aan. Dat ze niet zomaar weg konden. De terugvlucht is gecanceld en ze hebben ook nog een baby. Dan wordt zijn toon scherp. Er wordt lacherig over gedaan, zegt hij. Hij is zwaar teleurgesteld in alle reacties online. Dat mensen zeggen dat we hier voor de content zouden willen blijven.
Hou op! Je zou moeten nadenken en je gezond verstand moeten gebruiken.
Je weet niks!
Je zit gewoon met je vieze chipsvingers achter je telefoon dit soort domme dingen te tiepen!
Reactie plaatsen
Reacties