Voorzichtig kijk ik rond in mijn kleine huis dat ik altijd liefkozend ‘mijn poppenhuis’ noemde. Het knusse bankje met de zachte deken, de zeefdruk aan de muur en de lamp die ik zelf in elkaar heb gezet. Ze lijken vreemd. Niet meer van mij.
De stilte neemt het over terwijl ik mijn vingers langzaam over het tafelblad laat lopen. Langs de glazen met nog wat wijn, de rommelige resten van ons samenzijn, een hoesje van een cd. Dat is het.
Alleen zijn geur hangt hier nog rond.
Bewegen betekent verder gaan, dus ik blijf staan. Een eeuwigheid voor mijn gevoel.
Ik slik mijn tranen ook weg
Reactie plaatsen
Reacties