Ik schrijf als Arden Prané.

Niet omdat ik mezelf wil verstoppen, maar omdat sommige dingen pas gezegd kunnen worden als je ze recht aan durft te kijken. Zonder uitleg. Zonder verontschuldiging.

Zonder Pardon is ontstaan uit mijn behoefte om eerlijk te zijn. Over het leven dat niet altijd netjes past. Over zachtheid die geen zwakte is. Over momenten waarop je liever stil bent, maar beter open kunt zijn.

Ik geloof in scherpte met compassie. In kijken voor je oordeelt. In woorden die soms schuren, maar nooit zonder reden.

En dan is er Pien. Mijn hondje, mijn spiegel en mijn beste vriendin. Ze zegt niets, maar ziet alles. 

Dit is mijn plek om te schrijven zoals ik kijk: Zacht waar het kan, en met tanden waar het moet.

Lees mee. Denk mee. Of zeg zoals Pien lekker even niets....