Werken is hard werken. Iedereen die dat serieus geprobeerd heeft zal dat kunnen beamen. En als je dan niet alleen ‘je werk doet’ maar ook nog ‘wil groeien in je rol’ of denkt in ‘loopbaanmogelijkheden en persoonlijke ontwikkeling’ dan moet je helemaal aan de bak.
Je ziet een vacature, leest wat ze vragen en wat ze van je nodig hebben. Dan moet je vervolgens met jezelf in gesprek, zo van ‘ben ik dat?’ En vervolgens moet je die gewonnen inzichten in een op maat gemaakte sollicitatiebrief en CV gieten. Soms zelfs met een STAR methode. En dat verstuur je dan. Uiteraard niet voor je het nog eens 123 keer doorgelezen hebt.
En dan begint het ‘Grote Wachten’.
En ook het denken. Over hoe je in de wedstrijd staat. Want dat is het. Je bedenkt al wat je gaat zeggen op het gesprek. Als ze je uitnodigen. En wat moet je dan aan? Je checkt je mail ieder half uur.
En dan komt de reactie.
Ze worden overspoeld met kandidaten. Het gaat langer duren.
Anticlimax.
Op dit punt mag je van mij ook ‘veerkracht en positieve instelling’ toevoegen aan je CV. En na een paar slapeloze nachten, komt toch dat mailtje. Je profiel sluit onvoldoende aan bij de functie. Ze willen je niet ontmoedigen. Dat lukte ze toch. Hoe ik ook zocht, nergens in dat mailtje stond waarom ik niet op gesprek mocht komen. Dus stuurde ik - heel dapper vond ik zelf- een mailtje met de vraag om feedback. Voor mijn ontwikkeling.
En toen…
‘Beste mevrouw Prané, wij moeten bekennen dat we ons ernstig hebben vergist. U stond per ongeluk in de verkeerde map. Wilt u morgen langskomen om te komen praten? Wij zetten de koffie klaar met iets lekkers erbij, en verhogen de eerder geboden schaal.’
Ik schreef terug:
'Beste werkgever, een schaal hoger? Wat attent. Maar uw houding in deze sluit toch nét niet helemaal aan bij mijn profiel als empathisch professional. Ik moet u dus teleurstellen. Maar laat u vooral niet ontmoedigen. Voor een inhoudelijke reactie kunt u mij mailen.’
Natuurlijk bleef het stil.
Ik wilde het gewoon een keer leuk hebben.
Reactie plaatsen
Reacties