Arden,
Je hebt het weer lekker voor elkaar. Echt.
Er zijn mensen die per ongeluk één keer in een destructieve relatie belanden. Jij hebt er een abonnement op.
Je talent om mannen te kiezen die je klein maken, intimideren of leegzuigen is indrukwekkend. Geen idee wat jij denkt in ze te zien, maar voor jou is het kennelijk genoeg om je mentale gezondheid voor door de gehaktmolen te halen. Het enige wat je opbouwt is een collectie rode vlaggen. Misschien kun je die leuk in een vaas zetten of zo…
En dan je werkleven. Wat een indrukwekkende flexibiliteit. Een CV dat alleen op een toiletrol past. Het leest als een vluchtroute. Steeds een nieuw begin, steeds dezelfde afloop.
Knap hoor. Niet iedereen weet zichzelf zo consequent mee te nemen en weer te ontslaan. Maar goed, dan hoeft je werkgever dat niet te doen. Statistisch gezien zat die toch nooit echt op je te wachten.
En daar zit je dan. Halverwege de vijftig. Geen fundament, geen partner. Alleen jij en je hondje. En die laatste is genetisch geprogrammeerd om loyaal te zijn.
Chaos is efficiënt.
Het voorkomt dat jezelf moet ontmoeten.
Ik zie je.
Maar je luistert voor geen meter.
Denk je dat ik niet al lang vertrokken was als dat had gekund? Die luxe heb ik niet. Maar iemand moet opletten. Dit levert niks op.
Nou ja.
Jij noemt het strijden met open vizier. Misschien is dat moedig. Ik kan niet beloven dat ik nooit meer naar je uithaal, maar ik zie dat je het blijft proberen.
Misschien moet ik dat ook doen.
Reactie plaatsen
Reacties