Tipi

Verhuizen haalt veel overhoop. Ik kan mezelf amper staande houden in de chaos, laat staan hoe dat voor mijn dieren is.

Want is het baasje niet weg om iets te gaan schilderen, dan staat ze wel spullen uit te zoeken of een doos in te pakken. Behalve dat ze het ongezellig vinden hebben ze er ook een mening over. 

Volgens mijn puberkater Obi zijn de regels duidelijk en heb ik mijn prioriteiten niet helder. Het verzorg-mens dient te allen tijde beschikbaar te zijn als zitzak, speeltoestel en klimpaal. Hoe bouw je anders een duurzaam contact op? 

En die dozen. Die zijn om je in te verstoppen. Om in te slapen, te spelen en lekker te slopen. Iedere dag gaf hij een uitgebreide demonstratie, en toch ging ik er steeds spullen indoen waar hij niet aan mocht komen. Treurig. Dat ik hem een eigen doosje gaf vond hij leuk, maar het veranderde zijn mening niet. 

Dus ging ik op zoek naar iets speciaals voor hem. Voor in het nieuwe huis. Het werd een tipi van gevlochten riet met een kussen. Snel besteld. Gisteren kon ik hem ophalen. 

Gewoon een rieten mandje in een leuke vorm. Ik had een foto gezien. Moest goedkomen. Zo liep ik het afhaalpunt binnen. De medewerkster haalde een doos tevoorschijn die bijna net zo groot was als ik. Toen ze mijn geschrokken gezicht zag zei ze: ‘Hij is gelukkig niet zwaar.’

Met de doos achter me aan slepend ging ik naar huis. Obi keek geïnteresseerd toe hoe ik het ding de gang in propte. ‘Voor jou, Obi. En de doos mag je ook hebben.’ 

Ik hoop dat hij er blij mee is.