Aan de beurt
Soms weet je ineens waar je moet zijn.
Het is week twee van mijn vakantie. Die bestaat dit jaar uit drie verdiepingen latex, schuurmachines en afplaktape.
Ik sta in de meest onmogelijke houdingen op een wankel trapje. Draag een spijkerbroek die bijna zelfstandig kan staan. Mijn bankrekening is leeg en de ruimte om me heen ligt vol verfblikken en vuilniszakken.
Schuren
Lakken
Repeat
De bureaustoel op mijn werk lijkt ineens verdacht comfortabel. Wekenlang op zoek naar de juiste kleuren. Er moeten nog gordijnen komen. Een vloer. En over een paar weken staat de verhuiswagen voor de deur.
Aan het eind van de middag storten we neer in onze nu nog compleet overwoekerde tuin. We kijken naar iedere muur en kozijn dat af is. Niet omdat het perfect is, maar omdat we het samen hebben gedaan.
Het is een huurhuis. Dat weten we. Toch voelt het als ons huis. Niet omdat het ons eigendom is. Maar omdat we hier willen blijven.
Het voelt alsof wij eindelijk aan de beurt zijn.