The end

Ik ben niet van plan dood te gaan. Niet vandaag in ieder geval. Ik heb daar ook helemaal geen tijd voor. Ik heb een huis om naartoe te verhuizen, een kitten om op te voeden, een man om van te houden en een blog die nog lang niet af is. 

Ik was er nooit mee bezig. Gewoon omdat het niet hoefde. Ik ging ervan uit dat er tijd was. Tijd voor dingen, een eigen plek en een toekomst.

Maar zo ging het niet. Mijn lijf bleek een jas. Ik heb hem nodig, maar de rits is stuk. Ik leef dankzij het bloed van mensen die ik nooit heb ontmoet. Een paar keer stond ik op het randje. De afgrond was diep, maar anders dan ik altijd dacht. 

Er was geen angst. Geen pijn. Ik zweefde en droomde. Alsof ik Alice in Wonderland was.

Ik zag geen zwarte leegte. Ik zag nu.

Dat is wat ik heb. Niet meer en niet minder. Misschien voelt daardoor alles wat ik heb als geleend. Tijdelijk. Maar niet minder van mij. Juist niet. Want ik ben hier. 

Daarom maak ik een testament terwijl ik verfstalen kies voor mijn nieuwe huis. Zet ik een infuus. En ga ik zwemmen in de zee. 

Ik weet dat ik een keer ingehaald word. Dat de zee wild kan zijn.

Maar ik wacht niet.