Speldenkussen
Ik raak soms overprikt.
'Ik ben geen fan,’ zeg ik tegen de assistente.
Dat voelt gek.
Want wat zij doet, doe ik ook.
Maar dan zelf.
Thuis.
‘Dan is het knap dat je ieder jaar terugkomt.’
‘Met wat ik heb, moet ik wel. Ik wil in ieder geval het gevoel hebben dat ik er alles aan heb gedaan.’
Ik draai een halve slag.
Andere arm.
'Handig vest heb je aan,’ lacht ze.
'Ja, ook daar is over nagedacht.’
Weer buiten is het niet achter de rug.
Het is afwachten wat mijn lijf hiervan vindt.
Ik had deze week vakantie. Er was gevraagd of ik een dag kon bijspringen. Maar van de vaccinaties ga ik me slecht voelen.
De vraag is alleen hoe erg.
Dus dan zeg je ‘nee’.
'Maar zo’n prik valt toch wel mee?’
'Ja. Op zich.’
En een ander: ‘Je ziet er trouwens wel goed uit.’
’Professioneel schminken helpt, hè.’
Of: ‘Ik weet nog een paar heel goeie supplementen.’
'Die helpen bij mij niet.’
Die vaccinaties misschien ook niet.
Maar die moeten het voordeel van de twijfel krijgen.
Want alle beetjes helpen.
Toch zijn er van al die prikjes een paar die ik echt zou kunnen missen.
Vind ik.