Onuitgesproken regels

Over wat wel mag en wat niet.

'Neem je tijd’ zei mijn moeder vroeger als ik liet weten dat ik druk was. Het moest zeker geen verplichting zijn, en natuurlijk had ik zelf ook een leven.

Tot ik echt iets aan zo’n afspraak wilde veranderen. Dan reageerde ze steevast met een korte ‘hm’. Geen ‘ja snap ik’ of een ‘ah nee, wat jammer.’ Alleen ‘hm’.

Dat was genoeg. Deed ik nog een poging iets te repareren, en natuurlijk deed ik dat, dan volgde er ‘wat niet kan, dat kan niet’ of erger ‘het maakt mij niet uit.’

Ik had duidelijk een grens overschreden.
Waar die dan ook precies zat.

Het er verder over hebben was niet nodig, vond ze. Maar dat deed ze wel. Met mijn vader. Je hoeft er niet bij te zijn om te weten dat het gebeurt, toch?

Mijn collega’s snappen over het algemeen heel goed dat je je grenzen aangeeft. Zeker als het gaat om oneerlijke taakverdelingen, onduidelijke kaders of werken op momenten dat je niet zou moeten werken.

Ze staan vierkant achter je. Moet je doen. Alleen niet als jouw ‘nee’ dan op hun bureau terecht komt. Da’s niet ok. En dat bespreken ze dan weer met hun collega’s. Maar niet met jou. Snap je?

Nou, ik niet altijd. Dus toen één van die collega’s zich niet aan een gemaakte afspraak hield, besloot ik er iets van te zeggen. Gewoon waar hij bij was.

Die dacht even na en vroeg me toen of ik het allemaal wel aankon.

Ik vind er wat van. Maar dat blijft wel onder ons, toch?