Live, love, laugh.
Voor wie vergeet te leven.
Dat staat dan op een bord, en is bedoeld om op te hangen in je woonkamer.
Ter decoratie. Of als filosofie. Maar de clou ontgaat me volledig.
Alsof het iets is waar je aan herinnerd moet worden.
Alsof er mensen bestaan die halverwege de ochtend denken:
‘Godzijdank dat bord’.
‘Ik was helemaal vergeten te leven’.
En ik moet nog liefhebben vandaag. En enorm lachen natuurlijk.
En wat als het niet zo’n dag is? Hangt het bord er dan om je op je donder te geven?
Live? Nauwelijks.
Love? Hooguit mijn bed.
Laugh? Hoe dan?!
Ik heb dikke hoofdpijn, de kat heeft net overgegeven op mijn nieuwe kleed en de belastingdienst wil iets van me.
Het idee is leuk, maar leven lukt soms alleen in kleine momenten. Liefhebben bestaat soms uit kwalijke types keihard de deur wijzen (misschien met behulp van zo’n bord?). En lachen uit constateren dat je nergens echt grip op hebt.
Dus nee.
Nooit wil ik zo’n bord in mijn huis.
Bij mij staat er alleen een tegeltje;
‘Hou op met me’.