Iedere dinsdagavond. Want regelmaat is goed. Dan tover ik mijn werkkamer om in een soort medische behandelruimte. Ik ga alleen naar boven. Want hoewel iedereen het weet hoeft niemand het te zien. Ik knip het lampje aan. Ga zitten. Daar gaan we weer. Een grote injectiespuit, gaas, pleisters, de pomp, vullijnen met naaldjes en twee flesjes medicatie. Ik heb alles. Check.
Ik zet de spuit in elkaar. Vul die. Neem een hijs van mijn vape. Want je moet wat. Maar dit moet ook. Ik vul de lijnen tot er een druppel op de naalden staat. Ontsmet mijn buik. Zoek naar een plek die minder gevoelig is. Ik pak het naaldje. Tel tot drie. En soms tot 10. Naald erin. Ademhalen. En dan de andere kant. Zelfde verhaal.
Dan de pomp aanzetten. Voorzichtig naar beneden. Op de bank. De vloeistof brandt onder mijn huid. Ik kijk een serie. Ooit zei iemand dat multivitaminen me wel beter zouden maken. Beter word ik niet. Hooguit niet ziek. Ik wacht een uur. Na het verlossende piepje ga ik weer naar boven. Naaldjes eruit. Pleisters er op. Dikke bulten op mijn buik. De vermoeidheid komt meteen.
Ik ruim de medische rommel op. Er zal nooit meer een week zijn dat dit niet moet.
Maar voor nu mag ik een dropje.
Reactie plaatsen
Reacties